Romanda Kullanılan Anlatım Teknikleri Nedir?

Anlatma (Tahkiye): Bu teknik, hâkim bakış açısı ile oluşturulur. Yani anlatıcı kahramanlardan
birisi değildir. Anlatmaya bağlı metinlerde başvurulan temel anlatım tekniklerinin
en eskisidir.

Gösterme: Bu yöntemde roman kişilerinin iç dünyalarının verilmesi amaçlanır. Gösterme
yöntemi, sadece figürlerin psikolojik boyutlarını aktarmak, net bir anlatımla sunmak
işlevini gerçekleştirir.

Özetleme: Bu teknik, çok uzun süren bir zamanın kısa anlatımıdır. Zaman atlaması
ve genellemeler çevresinde oluşur. Kısaca uzun bir zaman diliminde yaşanmış olayların
ayrıntıdan arındırılarak ana hatlarıyla ve kısaca ifade edilmesidir.

Geriye dönüş: Kahraman olmayan anlatıcı tarafından ilahi bakış açısıyla ya da kahramanın
bir diyalog aracılığıyla kendi geçmişini kendi bakış açısıyla aktarmasıdır. Roman
karakterlerinin bir şeyler hatırlamaları bu anlatım tekniğiyle verilir.

İç çözümleme: Anlatıcı ve onun hakim bakış açısıyla kurulur. Bu teknikte anlatıcı,
karakterin zihnine rahatça nufüz eder. Onun düşüncelerini “diye düşündü” şeklinde edilgenleştirerek
anlatır.

Bilinç akışı: Bu teknikte karakterin aklından geçen düşünceler bütün karmaşıklığıyla
ve herhangi bir sıra olmadan okuyucuya verilir. Cümleler genellikle uzun ve karmaşık
olur.Dil bilgisi kurallarına, çoğu zaman imlaya bile gerek duyulmaz.

Parodi (Yansılama): Mizah oluştumanın temel unsurlarından biri olan parodi; metinler
arasılık yoluyla aktarılan metin yoluyla gülünç ve mizahi bir durum oluşturmayı
sağlayan anlatım tekniğidir.

Pastiş (Öykünme): Bu teknik, bir yazarın dil ve anlatım özellikleri, sözleri taklit edilerek
gerçekleşir. Bir başka deyişle bir yazarın dil ve anlatım özelliklerine, alay etmek amacıyla
onu çağrıştıran bir biçimde öykünmedir.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*
*