AÖL TÜRK DİLİ VE EDEBİYATI – EDAT&BAĞLAÇ

EDAT

Tek başına anlamı ve görevi olmayan ancak kendinden önce gelen sözcükle öbekleşerek anlam ve görev kazanan sözcüklerdir.

(gibi, ile, için, göre, karşı, kadar, karşın, rağmen, doğru, üzere)

Her Zaman Edat Olanlar:
için, mi, gibi, kadar

Bazen Edat Olanlar:
ancak, yalnız, bir, tek (bunların yerine sadece kelimesi geldiğinde anlamlıysa, edattır)

BAĞLAÇ

Eş görevli sözcükleri, söz öbeklerini, cümleleri birbirine bağlayan ya da çeşitli anlam ilgileri kuran sözcük ya da söz öbekleridir.

İLE , VE  BAĞLAÇLARI
Aynı görevdeki sözcükleri birbirine bağlar.

AMA , FAKAT  BAĞLAÇLARI

Karşıt anlamlı iki cümleyi birbirine bağlar.

ANCAK ,YALNIZ  BAĞLAÇLARI

Yalnız sözcüğü;  ama, fakat  anlamında kullanılıyorsa bağlaçtır. Bir tek, sadece anlamında kullanılıyorsa edattır.

HEM…HEM   BAĞLACI    

Karşılaştırılan iki unsurun hepsi anlamını vermektedir.

NE…NE BAĞLACI

Cümleyi anlamca olumsuz yapar. Karşılaştırılan iki unsurun hiçbiri  anlamını verir.

İki karşıt sıfatı birbirine bağlarsa “ikisinin arası, ortası”  anlamı verir.

YA… YA  BAĞLACI

Karşılaştırılan unsurlardan birini ifade etmek için kullanılır.

“DE” Bağlacı

Bağlaç olan de sözcükleri, cümleleri birbirine bağlayan bir sözcüktür. Kendinden önce gelen sözcükten ayrı yazılır.

“Kİ” Bağlacı

Bağlaç olan “ki” kendinden önceki ve sonraki kelimelerden ayrı yazılır.

Her Zaman Bağlaç Olanlar:
ve, çünkü, ama, fakat, de, ki (de, ki ayrı yazıldığında)

Bazen Bağlaç Olanlar:
ancak, yalnız (bunların yerine ama kelimesi geldiğinde anlamlıysa, bağlaçtır)
– ”ile” yerine “ve” kullanılabilirse bağlaçtır, kullanılamazsa edattır.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*
*